آشنایی با انواع سرطان پستان

انواع سرطان پستان یا سینه

انواع مختلفی از سرطان پستان وجود دارد و روش های مختلفی برای توصیف آنها وجود دارد که ممکن است شما را گیج کند. به همین دلیل امروز در این مقاله انواع سرطان پستان را نام برده و به شرح تک تک آنها پرداخته‌ایم.

نوع سرطان پستان توسط سلول های خاصی در پستان که تبدیل به سرطان می شوند تعیین می شود.

کارسینوم مجرای یا لوبولار

بیشتر سرطان‌های پستان کارسینوم هستند که تومورهایی هستند که از سلول‌های اپیتلیال که اندام‌ها و بافت‌های سراسر بدن را پوشانده‌اند، شروع می‌شوند. زمانی که کارسینوم ها در پستان تشکیل می شوند، معمولا نوع خاصی به نام آدنوکارسینوم هستند که در سلول های مجاری (مجرای شیر) یا لوبول ها (غدد پستان که شیر می سازند) شروع می شود.

در مقابل سرطان پستان مهاجم

نوع سرطان پستان همچنین می تواند به گسترش یا عدم گسترش سرطان اشاره داشته باشد. سرطان پستان درجا ( کارسینوم مجرای درجا یا DCIS ) یک پیش سرطانی است که از مجرای شیر شروع می شود و به بقیه بافت پستان رشد نکرده است. اصطلاح سرطان پستان مهاجم (یا نفوذی) برای توصیف هر نوع سرطان پستان که به بافت پستان اطراف گسترش یافته (تهاجم کرده است) استفاده می شود.

کارسینوم مجرای درجا (DCIS)

کارسینوم مجرای درجا (DCIS؛ همچنین به عنوان  کارسینوم داخل مجاری شناخته می شود ) یک سرطان پستان غیر تهاجمی یا پیش تهاجمی است.

سرطان پستان مهاجم (ILC یا IDC)

سرطان پستان مهاجم (یا نفوذی) به بافت پستان اطراف گسترش یافته است. شایع ترین انواع  کارسینوم مجرای مهاجم  و  کارسینوم لوبولار مهاجم است . کارسینوم مجرای مهاجم حدود 70 تا 80 درصد از سرطان های پستان را تشکیل می دهد.

انواع خاصی از سرطان های مهاجم پستان

برخی از سرطان‌های تهاجمی پستان ویژگی‌های خاصی دارند یا به روش‌های متفاوتی ایجاد می‌شوند که بر درمان و چشم‌انداز آنها تأثیر می‌گذارد. این سرطان ها کمتر شایع هستند اما می توانند جدی تر از انواع دیگر سرطان پستان باشند.

سرطان پستان سه گانه منفی

سرطان پستان سه گانه منفی یک نوع تهاجمی از سرطان تهاجمی پستان است که در آن سلول های سرطانی گیرنده های استروژن یا پروژسترون (ER یا PR) ندارند و همچنین پروتئینی به نام HER2 یا بیش از حد تولید نمی کنند. (آزمایش سلول ها در هر 3 آزمایش “منفی” است.) حدود 15 درصد از کل سرطان های پستان را تشکیل می دهد و می تواند سرطانی دشوار برای درمان باشد.

سرطان پستان التهابی

سرطان پستان التهابی یک نوع تهاجمی از سرطان تهاجمی پستان است که در آن سلول‌های سرطانی عروق لنفاوی پوست را مسدود می‌کنند و باعث می‌شوند پستان “التهاب” به نظر برسد. نادر است و حدود 1٪ تا 5٪ از تمام سرطان های پستان را تشکیل می دهد.

انواع کمتر شایع سرطان پستان

انواع دیگری از سرطان پستان وجود دارد که در انواع دیگر سلول های پستان شروع به رشد می کنند. این سرطان ها بسیار کمتر شایع هستند و گاهی اوقات به انواع مختلف درمان نیاز دارند.

بیماری پاژه پستان

بیماری پاژه پستان نادر است و تنها 1 تا 3 درصد از کل موارد سرطان پستان را تشکیل می دهد.  از مجاری پستان شروع می شود و به پوست نوک پستان و سپس به آرئول (دایره تیره اطراف نوک پستان) گسترش می یابد.

آنژیوسارکوم

سارکوم های پستان نادر هستند که کمتر از 1 درصد از کل سرطان های پستان را تشکیل می دهند. آنژیوسارکوم در سلول هایی که رگ های خونی یا رگ های لنفاوی را می پوشانند شروع می شود. می تواند بافت پستان یا پوست پستان را درگیر کند. برخی ممکن است مربوط به پرتودرمانی قبلی در آن ناحیه باشد.

تومور فیلود

تومورهای فیلود تومورهای نادر پستان هستند. آنها در بافت همبند (استروما) پستان ایجاد می شوند ، برخلاف کارسینوم ها که در مجاری یا لوبول ها ایجاد می شوند. بیشتر آنها خوش خیم هستند، اما موارد دیگری نیز بدخیم (سرطان) هستند.

کارسینوم مجرای درجا (DCIS)

از هر 5 سرطان پستان، 1 مورد سرطان مجرای درجا (DCIS) خواهد بود. تقریباً تمام زنان مبتلا به این مرحله اولیه سرطان پستان قابل درمان هستند.

DCIS همچنین سرطان داخل مجاری یا مرحله صفر سرطان پستان نامیده می شود . DCIS یک سرطان پستان غیر تهاجمی یا پیش تهاجمی است. این بدان معناست که سلول‌هایی که مجاری را می‌پوشانند به سلول‌های سرطانی تبدیل شده‌اند اما از طریق دیواره‌های مجاری به بافت پستان نزدیک منتشر نشده‌اند.

از آنجایی که DCIS در بافت پستان اطراف خود گسترش نیافته است، نمی تواند فراتر از پستان به سایر قسمت های بدن گسترش یابد (متاستاز).

با این حال، DCIS گاهی اوقات می تواند به یک سرطان مهاجم تبدیل شود. در آن زمان، سرطان از مجرا به بافت مجاور گسترش یافته و از آنجا می تواند به سایر قسمت های بدن متاستاز دهد.

در حال حاضر، هیچ راه خوبی برای اطمینان از اینکه کدام یک به سرطان تهاجمی تبدیل می شود و کدام یک تبدیل نمی شود، وجود ندارد، بنابراین تقریباً همه زنان مبتلا به DCIS تحت درمان قرار خواهند گرفت.

درمان DCIS

در بیشتر موارد، یک زن مبتلا به DCIS می تواند بین جراحی حفظ پستان (BCS) و ماستکتومی ساده یکی را انتخاب کند. تابش معمولاً بعد از BCS داده می شود. اگر DCIS گیرنده هورمونی مثبت باشد، تاموکسیفن یا یک مهارکننده آروماتاز ​​پس از جراحی نیز ممکن است یک گزینه باشد .

سرطان مهاجم پستان (IDC/ILC)

سرطان پستان که به بافت پستان اطراف گسترش یافته است به عنوان سرطان پستان مهاجم شناخته می شود .

بیشتر سرطان‌های پستان تهاجمی هستند، اما انواع مختلفی از سرطان مهاجم پستان وجود دارد. دو مورد از شایع ترین کارسینوم مجرای مهاجم و کارسینوم لوبولار مهاجم هستند .

سرطان پستان التهابی نیز نوعی سرطان تهاجمی پستان است.

کارسینوم مجرای مهاجم (نفوذی) (IDC)

این شایع ترین نوع سرطان پستان است. حدود 8 مورد از هر 10 سرطان مهاجم پستان، سرطان مجرای مهاجم (یا نفوذی) (IDC) هستند.

IDC در سلول هایی که مجرای شیر را در پستان پوشانده اند شروع می شود. از آنجا، سرطان از دیواره مجرا می شکند و به بافت های پستان نزدیک رشد می کند. در این مرحله، ممکن است بتواند از طریق سیستم لنفاوی و جریان خون به سایر نقاط بدن گسترش یابد (متاستاز).

کارسینوم لوبولار مهاجم (ILC)

از هر 10 سرطان تهاجمی پستان، 1 مورد سرطان لوبولار مهاجم (ILC) است.

ILC در غدد پستانی که شیر می سازند (لوبول) شروع می شود. مانند IDC، می تواند به سایر قسمت های بدن گسترش یابد (متاستاز). تشخیص کارسینوم لوبولار مهاجم در معاینه فیزیکی و تصویربرداری، مانند ماموگرافی، دشوارتر از کارسینوم مجرای مهاجم است. و در مقایسه با انواع دیگر سرطان مهاجم، احتمال ابتلا به هر دو پستان بیشتر است. حدود 1 از هر 5 زن مبتلا به ILC ممکن است در زمان تشخیص سرطان در هر دو پستان داشته باشد.

همچنین بخوانید: مهارکننده‌های آروماتاز برای کاهش خطر سرطان پستان

انواع کمتر شایع سرطان مهاجم پستان

انواع خاصی از سرطان پستان وجود دارد که زیر انواع سرطان مهاجم هستند. آنها کمتر از سرطان های پستان ذکر شده در بالا شایع هستند و هر کدام به طور معمول کمتر از 5٪ از تمام سرطان های پستان را تشکیل می دهند. اینها اغلب بر اساس ویژگی‌های سلول‌های سرطانی، مانند شیوه‌های چیدمان سلول‌ها، نامگذاری می‌شوند.

برخی از اینها ممکن است پیش آگهی بهتری نسبت به IDC معمولی داشته باشند. این شامل:

• کارسینوم کیستیک آدنوئید (یا آدنوسیستیک).
• کارسینوم آدنوسکواموس درجه پایین (این یک نوع کارسینوم متاپلاستیک است)
• کارسینوم مدولاری
• کارسینوم موسینوس (یا کلوئیدی).
• کارسینوم پاپیلاری
• کارسینوم توبولار

برخی از انواع فرعی دارای پیش آگهی مشابه یا شاید بدتر از IDC هستند. این شامل:

• کارسینوم متاپلاستیک (بیشتر انواع، از جمله سلول دوکی و سنگفرشی، به جز کارسینوم آدنوسکواموس درجه پایین)
• کارسینوم میکروپاپیلاری
• کارسینوم مختلط (دارای ویژگی های مجرای مهاجم و لوبولار مهاجم)

به طور کلی، همه این زیر انواع هنوز مانند IDC رفتار می شوند.

درمان سرطان پستان مهاجم

درمان سرطان مهاجم پستان به میزان پیشرفت سرطان (مرحله سرطان) و عوامل دیگر بستگی دارد. اکثر زنان نوعی جراحی برای برداشتن تومور خواهند داشت. بسته به نوع سرطان پستان و میزان پیشرفته بودن آن، ممکن است به انواع دیگری از درمان نیز نیاز داشته باشید، قبل یا بعد از جراحی، یا گاهی اوقات به هر دو.

برای جزئیات بیشتر در مورد انواع مختلف درمان و همچنین رویکردهای درمانی رایج بر اساس مرحله یا عوامل دیگر، به درمان سرطان پستان مراجعه کنید .

سرطان پستان سه گانه منفی

سرطان پستان سه گانه منفی (TNBC) حدود 10 تا 15 درصد از کل سرطان های پستان را تشکیل می دهد. اصطلاح سرطان پستان سه گانه منفی به این واقعیت اشاره دارد که سلول های سرطانی گیرنده های استروژن یا پروژسترون (ER یا PR) ندارند و همچنین پروتئینی به نام HER2 یا بیش از حد تولید نمی کنند . (آزمایش سلول ها در هر 3 آزمایش “منفی” است.) این سرطان ها در زنان کمتر از 40 سال، سیاه پوست یا دارای جهش BRCA1 شایع تر است .

تفاوت TNBC با سایر انواع سرطان تهاجمی پستان در این است که تمایل به رشد و گسترش سریع‌تر دارد، گزینه‌های درمانی کمتری دارد و پیش‌آگهی بدتری دارد (چشم‌انداز).

علائم و نشانه های سرطان پستان سه گانه منفی

سرطان پستان سه گانه منفی می تواند علائم و نشانه های مشابهی  با سایر انواع رایج سرطان پستان داشته باشد.

سرطان پستان سه گانه منفی چگونه تشخیص داده می شود؟

هنگامی که تشخیص سرطان پستان با استفاده از آزمایش های تصویربرداری و بیوپسی انجام شد ، سلول های سرطانی برای پروتئین های خاصی بررسی می شوند. اگر سلول‌ها گیرنده‌های استروژن یا پروژسترون (ER یا PR) نداشته باشند، و همچنین پروتئین HER2 را بیش از حد تولید نکنند، سرطان به عنوان سرطان پستان سه‌گانه منفی در نظر گرفته می‌شود.

میزان بقا برای سرطان پستان سه گانه منفی

TNBC تمایل به رشد سریع دارد، احتمال شیوع آن در زمان یافتن بیشتر است و احتمال بازگشت آن پس از درمان بیشتر از انواع دیگر سرطان پستان است. به همین دلیل، میزان بقای TNBC معمولاً به اندازه سایر انواع سرطان پستان بالا نیست.

میزان بقا می تواند به شما این ایده را بدهد که چند درصد از افراد مبتلا به همان نوع و مرحله سرطان تا مدت معینی (معمولاً 5 سال) پس از تشخیص هنوز زنده هستند. آنها نمی توانند به شما بگویند که چقدر زنده خواهید ماند، اما ممکن است به شما کمک کنند تا درک بهتری از احتمال موفقیت درمان شما داشته باشید.

به خاطر داشته باشید که میزان بقا تخمینی است و اغلب بر اساس نتایج قبلی تعداد زیادی از افرادی است که سرطان خاصی داشتند، اما آنها نمی توانند پیش بینی کنند که در مورد هر فرد خاصی چه اتفاقی می افتد. این آمار می تواند گیج کننده باشد و ممکن است شما را به سوالات بیشتری سوق دهد. با پزشک خود در مورد نحوه اعمال این اعداد برای شما صحبت کنید، زیرا آنها با شرایط شما آشنا هستند.

نرخ بقای نسبی 5 ساله چقدر است؟

نرخ بقای نسبی، زنان با همان نوع و مرحله سرطان پستان را با زنان در کل جمعیت مقایسه می کند. به عنوان مثال، اگر نرخ بقای نسبی 5 ساله برای مرحله خاصی از سرطان پستان 90 درصد باشد، به این معنی است که زنانی که به آن سرطان مبتلا هستند، به طور متوسط ​​حدود 90 درصد بیشتر از زنانی که به آن سرطان مبتلا نیستند، احتمال ابتلا به آن سرطان را دارند. پس از تشخیص حداقل 5 سال زنده بمانند.

این اعداد از کجا می آیند؟

انجمن سرطان آمریکا برای ارائه آمار بقای انواع مختلف سرطان بر اطلاعات پایگاه داده نظارت، اپیدمیولوژی و نتایج نهایی (SEER) که توسط موسسه ملی سرطان (NCI) نگهداری می شود، متکی است.

پایگاه داده SEER نرخ بقای نسبی 5 ساله سرطان پستان در ایالات متحده را بر اساس میزان گسترش سرطان دنبال می کند. با این حال، پایگاه داده SEER سرطان ها را بر اساس مراحل AJCC TNM (مرحله 1، مرحله 2، مرحله 3، و غیره) گروه بندی نمی کند . در عوض، سرطان ها را به مراحل موضعی، منطقه ای و دور دسته بندی می کند:

• موضعی: هیچ نشانه ای از گسترش سرطان به خارج از پستان وجود ندارد.
• منطقه ای: سرطان در خارج از پستان به ساختارها یا غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته است.
• دور: سرطان به نقاط دورتر بدن مانند ریه ها، کبد یا استخوان ها گسترش یافته است.

نرخ بقای نسبی 5 ساله برای سرطان پستان سه گانه منفی

این اعداد بر اساس زنانی است که بین سال‌های 2012 تا 2018 مبتلا به TNBC تشخیص داده شده‌اند.

مرحله SEER	نرخ بقای نسبی 5 ساله
محلی شده است	91%
منطقه ای	66%
غیر صمیمی	12%
همه مراحل با هم ترکیب شده اند	77%

 

درک اعداد

• زنانی که اکنون مبتلا به TNBC تشخیص داده می شوند، ممکن است چشم انداز بهتری نسبت به این اعداد داشته باشند. درمان ها با گذشت زمان بهبود می یابند و این اعداد بر اساس زنانی است که حداقل 5 سال زودتر تشخیص داده شده و درمان شده اند.
• این اعداد فقط برای مرحله سرطان زمانی که برای اولین بار تشخیص داده می شود اعمال می شود. اگر سرطان رشد کند، گسترش یابد یا پس از درمان عود کند، بعداً اعمال نمی شوند.
• این اعداد همه چیز را در نظر نمی گیرند. میزان بقا بر اساس میزان گسترش سرطان گروه‌بندی می‌شود، اما سن و سلامت کلی شما، میزان واکنش سرطان به درمان، درجه تومور و سایر عوامل نیز می‌توانند بر دیدگاه شما تأثیر بگذارند.

درمان سرطان پستان سه گانه منفی

سرطان پستان سه گانه منفی گزینه های درمانی کمتری نسبت به سایر انواع سرطان تهاجمی پستان دارد. این به این دلیل است که سلول‌های سرطانی گیرنده‌های استروژن یا پروژسترون یا پروتئین HER2 کافی برای انجام هورمون درمانی یا داروهای هدفمند HER2 ندارند. از آنجایی که هورمون درمانی و داروهای ضد HER2 برای زنان مبتلا به سرطان پستان سه گانه منفی انتخابی نیستند، اغلب از شیمی درمانی استفاده می شود.

اگر سرطان به نقاط دور گسترش نیافته باشد، جراحی یک گزینه است. شیمی درمانی ممکن است ابتدا برای کوچک کردن یک تومور بزرگ و سپس جراحی انجام شود. شیمی درمانی اغلب پس از جراحی توصیه می شود تا احتمال عود سرطان کاهش یابد. بسته به ویژگی‌های خاص تومور و نوع جراحی که انجام داده‌اید، پرتودرمانی نیز ممکن است یک گزینه باشد.

در مواردی که سرطان به سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته است (مرحله IV)، شیمی‌درمانی پلاتین، داروهای هدفمند مانند مهارکننده‌های PARP یا ترکیب آنتی‌بادی-دارو، یا ایمونوتراپی با شیمی‌درمانی ممکن است در نظر گرفته شود.

آنژیوسارکوم پستان چیست؟

آنژیوسارکوم یک سرطان نادر است که در سلول‌های پوشاننده رگ‌های خونی یا رگ‌های لنفاوی شروع می‌شود. اغلب اوقات این عارضه پرتودرمانی قبلی در پستان است. ممکن است 8 تا 10 سال پس از پرتودرمانی در پستان اتفاق بیفتد.

علائم و نشانه های آنژیوسارکوم

آنژیوسارکوم می تواند باعث تغییرات پوستی مانند ندول های بنفش رنگ و/یا توده در پستان شود. همچنین می تواند در بازوهای آسیب دیده زنان مبتلا به لنف ادم رخ دهد، اما این شایع نیست. ( لنف ادم تورمی است که می تواند پس از جراحی یا پرتودرمانی برای درمان سرطان پستان ایجاد شود.)

آنژیوسارکوم پستان چگونه تشخیص داده می شود؟

یک یا چند مورد از آزمایش های تصویربرداری زیر ممکن است برای بررسی تغییرات پستان انجام شود:

ماموگرافی تشخیصی

سونوگرافی پستان

اسکن MRI پستان (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی).

آنژیوسارکوم با بیوپسی ، برداشتن یک قطعه کوچک از بافت پستان و مشاهده دقیق آن در آزمایشگاه تشخیص داده می شود. فقط یک بیوپسی می تواند به طور قطع بگوید که سرطان است.

درمان آنژیوسارکوم

آنژیوسارکوم تمایل به رشد و گسترش سریع دارد. درمان معمولاً شامل جراحی برای برداشتن پستان (ماستکتومی) است. غدد لنفاوی زیر بغل معمولاً برداشته نمی شوند. ممکن است در موارد خاصی از آنژیوسارکوم که به تابش قبلی پستان مربوط نیست، پرتو داده شود. برای اطلاعات بیشتر در مورد سارکوم، به سارکوم بافت نرم مراجعه کنید.

سرطان پستان التهابی چیست؟

سرطان پستان التهابی (IBC) نادر است و تنها 1 تا 5 درصد از کل سرطان های پستان را تشکیل می دهد. اگرچه این یک نوع کارسینوم مجرای مهاجم است، اما علائم، چشم انداز و درمان آن متفاوت است. IBC علائم التهاب پستان مانند تورم و قرمزی را ایجاد می کند که به دلیل مسدود شدن رگ های لنفاوی پوست توسط سلول های سرطانی ایجاد می شود و باعث می شود پستان “التهاب” به نظر برسد.

سرطان پستان التهابی (IBC) با انواع دیگر سرطان پستان از بسیاری جهات متفاوت است:

• IBC شبیه سرطان پستان معمولی به نظر نمی رسد. اغلب باعث ایجاد توده پستان نمی شود و ممکن است در ماموگرافی ظاهر نشود. این امر تشخیص را دشوارتر می کند.
• IBC تمایل دارد در زنان جوانتر (کمتر از 40 سال) رخ دهد.
• به نظر می رسد زنان سیاه پوست بیشتر از زنان سفیدپوست به IBC مبتلا می شوند.
• IBC در بین زنان دارای اضافه وزن یا چاق شایع تر است.
• IBC نسبت به انواع رایج سرطان پستان تهاجمی‌تر است – رشد می‌کند و سریع‌تر گسترش می‌یابد.
• IBC زمانی که برای اولین بار تشخیص داده می شود، همیشه حداقل در مرحله پیشرفته محلی قرار دارد زیرا سلول های سرطان پستان در پوست رشد کرده اند. (این بدان معناست که حداقل مرحله III است.)
• در حدود 1 مورد از 3 مورد، IBC در هنگام تشخیص به نقاط دوردست بدن گسترش یافته است (متاستاز). این امر درمان موفقیت آمیز را دشوارتر می کند.
• زنان مبتلا به IBC نسبت به زنان مبتلا به سایر انواع شایع سرطان پستان، پیش آگهی (نتیجه) بدتری دارند.

علائم و نشانه های سرطان پستان التهابی

سرطان پستان التهابی (IBC) می تواند تعدادی از علائم و نشانه ها را ایجاد کند که بیشتر آنها به سرعت (در عرض 3 تا 6 ماه) ایجاد می شوند، از جمله:

• تورم (ادم) پوست پستان
• قرمزی بیش از یک سوم پستان
• سوراخ شدن یا ضخیم شدن پوست پستان به طوری که ممکن است شبیه پوست پرتقال به نظر برسد
• نوک پستان جمع شده یا معکوس
• یک پستان به دلیل تورم بزرگتر از دیگری به نظر می رسد
• احساس یک پستان گرمتر و سنگین تر از دیگری
• پستان ای که ممکن است حساس، دردناک یا خارش دار باشد
• تورم غدد لنفاوی زیر بازو یا نزدیک استخوان ترقوه

اگر هر یک از این علائم را دارید به این معنی نیست که IBC دارید، بلکه باید فورا به پزشک مراجعه کنید. حساسیت، قرمزی، گرمی و خارش نیز از علائم شایع عفونت یا التهاب پستان هستند، مانند ورم پستان در صورت بارداری یا شیردهی. از آنجایی که این مشکلات بسیار شایع تر از IBC هستند، ممکن است پزشک در ابتدا به عفونت به عنوان یک علت مشکوک شود و شما را با آنتی بیوتیک درمان کند.

درمان با آنتی بیوتیک ممکن است اولین قدم خوب باشد، اما اگر علائم شما در عرض 7 تا 10 روز بهتر نشد، باید آزمایش های بیشتری برای بررسی سرطان انجام شود. اگر کمکی نکرد، به پزشک خود اطلاع دهید، به خصوص اگر علائم بدتر شوند یا ناحیه آسیب دیده بزرگتر شود. اگر این علائم را دارید و باردار یا شیرده نیستید یا در دوران یائسگی بوده اید، باید احتمال IBC را با شدت بیشتری در نظر گرفت. اگر نگران هستید، از یک متخصص (مانند جراح پستان) بخواهید.

IBC به سرعت رشد می کند و گسترش می یابد، بنابراین سرطان ممکن است تا زمانی که علائم مشاهده شود به غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته باشد. این گسترش می تواند باعث تورم غدد لنفاوی زیر بازو یا بالای استخوان یقه شود. اگر تشخیص به تعویق بیفتد، سرطان می تواند به نقاط دور گسترش یابد.

سرطان التهابی پستان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست های تصویربرداری

اگر مشکوک به سرطان پستان التهابی (IBC) باشد، ممکن است یک یا چند آزمایش تصویربرداری زیر انجام شود:

• ماموگرافی
• سونوگرافی پستان
• اسکن MRI پستان (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی).

اغلب برای کمک به ثبت میزان قرمزی و تورم قبل از شروع درمان، عکسی از پستان گرفته می شود.

بیوپسی

سرطان پستان التهابی با بیوپسی ، برداشتن یک قطعه کوچک از بافت پستان و مشاهده آن در آزمایشگاه تشخیص داده می شود. این ممکن است به معنای بیوپسی پانچ از پوست پستان باشد که غیر طبیعی است. معاینه فیزیکی و سایر آزمایش‌ها ممکن است یافته‌هایی را نشان دهند که برای IBC «مشکوک» هستند، اما فقط یک نمونه‌برداری می‌تواند به طور قطع نشان دهد که سرطان است.

( درباره بیوپسی غدد لنفاوی بیشتر بدانید ).

آزمایش بر روی نمونه های بیوپسی

سلول های سرطانی در بیوپسی در آزمایشگاه مورد بررسی قرار می گیرند تا درجه آنها مشخص شود .

آنها همچنین برای پروتئین های خاصی که به تصمیم گیری در مورد اینکه کدام درمان مفید خواهد بود، آزمایش خواهند شد. زنانی که سلول‌های سرطان پستان‌شان گیرنده‌های هورمونی دارند ، احتمالاً از درمان با داروهای هورمون‌درمانی سود می‌برند.

سلول های سرطانی که بیش از حد پروتئینی به نام HER2 یا کپی های بیش از حد از ژن آن پروتئین می سازند، ممکن است با داروهای خاصی که HER2 را هدف قرار می دهند، درمان شوند.

در موارد خاص، سایر جهش‌های ژنی (تغییرات) یا پروتئین‌ها ممکن است برای بررسی اینکه آیا داروهای خاص ممکن است مفید باشند، آزمایش شوند.

مراحل سرطان پستان التهابی

همه سرطان های التهابی پستان به عنوان مرحله III (T4dNXM0) شروع می شوند زیرا پوست را درگیر می کنند. اگر سرطان در خارج از پستان به نقاط دوردست بدن گسترش یافته باشد، مرحله چهارم است .

برای اطلاعات بیشتر، در مورد مراحل سرطان پستان بخوانید .

میزان بقا برای سرطان التهابی پستان

سرطان پستان التهابی (IBC) تمایل به رشد سریع دارد، احتمال گسترش آن در زمان پیدایش بیشتر است و احتمال بازگشت آن پس از درمان بیشتر از سایر انواع سرطان پستان است. به همین دلیل، میزان بقا به طور کلی به اندازه سایر انواع سرطان پستان بالا نیست.

میزان بقا می تواند به شما این ایده را بدهد که چند درصد از افراد مبتلا به همان نوع و مرحله سرطان تا مدت معینی (معمولاً 5 سال) پس از تشخیص هنوز زنده هستند. آنها نمی توانند به شما بگویند که چقدر زنده خواهید ماند، اما ممکن است به شما کمک کنند تا درک بهتری از احتمال موفقیت درمان شما داشته باشید.

به خاطر داشته باشید که میزان بقا تخمینی است و اغلب بر اساس نتایج قبلی تعداد زیادی از افرادی است که سرطان خاصی داشتند، اما آنها نمی توانند پیش بینی کنند که در مورد هر فرد خاصی چه اتفاقی می افتد. این آمار می تواند گیج کننده باشد و ممکن است شما را به سوالات بیشتری سوق دهد. از پزشک خود بپرسید که چگونه این اعداد ممکن است برای شما اعمال شوند، زیرا آنها با شرایط شما آشنا هستند.

نرخ بقای نسبی 5 ساله چقدر است؟

نرخ بقای نسبی، زنان با همان نوع و مرحله سرطان پستان را با زنان در کل جمعیت مقایسه می کند. به عنوان مثال، اگر نرخ بقای نسبی 5 ساله برای مرحله خاصی از سرطان پستان 70 درصد باشد، به این معنی است که زنانی که به آن سرطان مبتلا هستند، به طور متوسط ​​حدود 70 درصد بیشتر از زنانی که به آن سرطان مبتلا نیستند، احتمال ابتلا به این سرطان را دارند. پس از تشخیص حداقل 5 سال زنده بمانند.

این اعداد از کجا می آیند؟

انجمن سرطان آمریکا به اطلاعات پایگاه داده نظارت، اپیدمیولوژی و نتایج نهایی (SEER) که توسط موسسه ملی سرطان (NCI) نگهداری می شود، برای ارائه آمار بقای انواع مختلف سرطان متکی است.

پایگاه داده SEER نرخ بقای نسبی 5 ساله سرطان پستان در ایالات متحده را بر اساس میزان گسترش سرطان دنبال می کند. با این حال، پایگاه داده SEER سرطان ها را بر اساس مراحل AJCC TNM (مرحله 1، مرحله 2، مرحله 3، و غیره) گروه بندی نمی کند  . در عوض، سرطان ها را به مراحل موضعی، منطقه ای و دور دسته بندی می کند:

• موضعی: هیچ نشانه ای از گسترش سرطان به خارج از پستان وجود ندارد.
• منطقه ای: سرطان در خارج از پستان به ساختارها یا غدد لنفاوی مجاور گسترش یافته است.
• دور: سرطان به نقاط دورتر بدن مانند ریه ها، کبد یا استخوان ها گسترش یافته است.

نرخ بقای نسبی 5 ساله برای سرطان پستان التهابی

این اعداد بر اساس زنانی است که بین سال‌های 2012 تا 2018 مبتلا به IBC تشخیص داده شده‌اند.

(هیچ مرحله SEER موضعی برای IBC وجود ندارد زیرا در اولین تشخیص به پوست رسیده است.)

مرحله SEER	نرخ بقای نسبی 5 ساله
منطقه ای	52%
غیر صمیمی	19%
تمام مراحل SEER	39%

درک اعداد

• زنانی که اکنون مبتلا به سرطان التهابی پستان تشخیص داده می شوند، ممکن است چشم انداز بهتری نسبت به این اعداد داشته باشند. درمان ها با گذشت زمان بهبود می یابند و این اعداد بر اساس زنانی است که حداقل 5 سال زودتر تشخیص داده شده و درمان شده اند.
• این اعداد فقط برای مرحله سرطان زمانی که برای اولین بار تشخیص داده می شود اعمال می شود. اگر سرطان رشد کند، گسترش یابد یا پس از درمان عود کند، بعداً اعمال نمی شوند.
• این اعداد همه چیز را در نظر نمی گیرند. میزان بقا بر اساس میزان گسترش سرطان گروه‌بندی می‌شود، اما سن و سلامت کلی شما، میزان واکنش سرطان به درمان، درجه تومور و سایر عوامل نیز می‌توانند بر دیدگاه شما تأثیر بگذارند.

درمان سرطان پستان التهابی

سرطان پستان التهابی (IBC) که به خارج از پستان گسترش نیافته است مرحله III است. در بیشتر موارد، درمان ابتدا شیمی درمانی برای کوچک کردن تومور و سپس جراحی برای برداشتن سرطان است. پرتودرمانی و اغلب درمان های دیگر، مانند شیمی درمانی بیشتر یا درمان دارویی هدفمند، پس از جراحی انجام می شود. از آنجایی که IBC بسیار تهاجمی است، جراحی حفظ پستان (لومپکتومی) و بیوپسی غدد لنفاوی نگهبان معمولاً بخشی از درمان نیستند.

IBC که به سایر قسمت های بدن گسترش یافته است (مرحله IV) ممکن است با شیمی درمانی، هورمون درمانی و/یا داروهای هدفمند درمان شود.

بیماری پستان پاژه چیست؟

بیماری پاژه پستان یک نوع نادر از سرطان پستان است که پوست نوک پستان و آرئول (دایره تیره اطراف نوک پستان) را درگیر می کند. بیماری پاژه معمولاً فقط یک پستان را درگیر می کند. در 80 تا 90 درصد موارد، معمولاً همراه با کارسینوم مجرای درجا (DCIS) یا کارسینوم مجرای نفوذی (سرطان مهاجم پستان) دیده می‌شود .

علائم و نشانه های بیماری پاژه پستان

پوست نوک پستان و آرئول اغلب پوسته پوسته، پوسته پوسته و قرمز به نظر می رسد. ممکن است خون یا مایع زرد رنگی از نوک پستان خارج شود. گاهی اوقات نوک پستان صاف یا معکوس به نظر می رسد. همچنین ممکن است سوزش یا خارش داشته باشد. ممکن است پزشک ابتدا سعی کند این را به عنوان اگزما درمان کند و اگر بهبود نیافت، بیوپسی را توصیه کند.

بیماری پستان پاژه چگونه تشخیص داده می شود؟

اکثر افراد مبتلا به بیماری پاژه پستان نیز تومورهایی در همان پستان دارند. یک یا چند مورد از تست های تصویربرداری زیر ممکن است برای بررسی سایر تغییرات پستان انجام شود:

ماموگرافی تشخیصی

سونوگرافی پستان

اسکن MRI پستان (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی).

بیماری پاژه پستان با بیوپسی ، برداشتن یک قطعه کوچک از بافت پستان و مشاهده دقیق آن در آزمایشگاه تشخیص داده می شود. در برخی موارد ممکن است کل نوک پستان برداشته شود. فقط بیوپسی می تواند به طور قطع نشان دهد که سرطان است.

درمان بیماری پاژه پستان

بیماری پاژه را می توان با برداشتن کل پستان ( ماستکتومی ) یا جراحی حفظ پستان (BCS) و به دنبال آن پرتودرمانی کل پستان درمان کرد . اگر BCS انجام شود، کل نوک پستان و ناحیه آرئول نیز باید برداشته شود. در صورت یافتن سرطان مهاجم، غدد لنفاوی زیر بازو از نظر سرطان بررسی می شوند.

اگر توده‌ای در بافت پستان احساس نشود و نتایج بیوپسی نشان دهد که سرطان در بافت پستان گسترش نیافته است، چشم‌انداز (پیش‌آگهی) عالی است.

اگر سرطان در بافت پستان گسترش یافته باشد (تهاجمی است)، چشم انداز به خوبی نیست و سرطان مانند هر کارسینوم مجرای مهاجم دیگری مرحله بندی و درمان می شود .

تومور فیلود چیست؟

تومورهای فیلودس (یا تومورهای فیلویدز) تومورهای نادر پستان هستند که از بافت همبند (استرومایی) پستان شروع می‌شوند، نه از مجاری یا غدد (که در آنجا بیشتر سرطان‌های پستان شروع می‌شود). بیشتر تومورهای فیلود خوش خیم هستند و فقط تعداد کمی بدخیم (سرطان) هستند.

تومورهای فیلود در زنان 40 ساله بیشتر دیده می شود، اما زنان در هر سنی می توانند به آن مبتلا شوند. زنان مبتلا به سندرم Li-Fraumeni (یک بیماری ژنتیکی نادر و ارثی) در معرض خطر افزایش تومورهای فیلود هستند.

تومورهای فیلود اغلب به 3 گروه تقسیم می شوند که چگونه زیر میکروسکوپ به نظر می رسند:

تومورهای خوش خیم (غیر سرطانی) بیش از نیمی از تومورهای فیلود را تشکیل می دهند. این تومورها کمترین احتمال رشد سریع یا گسترش را دارند.

تومورهای مرزی دارای ویژگی هایی در بین تومورهای خوش خیم و بدخیم (سرطانی) هستند.

تومورهای بدخیم (سرطانی) حدود 1 از 4 تومور فیلود را تشکیل می دهند. اینها سریع‌ترین رشد را دارند و به احتمال زیاد بعد از درمان گسترش می‌یابند یا برمی‌گردند.

تشخیص تومورهای فیلود

تومورهای فیلود معمولاً به صورت توده‌ای سفت و بدون درد در پستان احساس می‌شوند، اما برخی ممکن است آسیب ببینند. آنها تمایل دارند نسبتاً سریع بزرگ شوند و اغلب پوست را کش می دهند.

گاهی اوقات این تومورها ابتدا در یک آزمایش تصویربرداری (مانند سونوگرافی یا ماموگرافی ) دیده می‌شوند ، در این مورد اغلب تشخیص آنها از  فیبروآدنوم دشوار است .

تشخیص اغلب با بیوپسی سوزنی کور انجام می شود ، اما گاهی اوقات کل تومور باید برداشته شود (در طول بیوپسی اکسیزیونال ) تا مطمئن شوید که تومور فیلود است و آیا بدخیم است یا خیر.

چگونه تومورهای فیلود بر خطر ابتلا به سرطان پستان تأثیر می گذارند؟

داشتن تومور خوش خیم فیلود تأثیری بر خطر سرطان پستان شما ندارد. اگر تومور بدخیم فیلود دارید، بر خطر ابتلا به انواع دیگر سرطان پستان تأثیری ندارد. با این حال، ممکن است پس از درمان تومور فیلود، با دقت بیشتری تحت نظر باشید و آزمایشات تصویربرداری منظمی را انجام دهید، زیرا این تومورها گاهی اوقات پس از جراحی ممکن است عود کنند.

 

درمان تومورهای فیلود

تومورهای فیلود معمولاً باید با جراحی کاملاً برداشته شوند.

اگر مشخص شود که تومور خوش خیم است ، تا زمانی که تومور به طور کامل برداشته شود، ممکن است بیوپسی اکسیزیونال تمام چیزی باشد که لازم است.

اگر تومور مرزی یا بدخیم باشد ، معمولاً باید حاشیه وسیع تری (ناحیه بافت طبیعی اطراف تومور) نیز برداشته شود. این ممکن است با جراحی حفظ پستان (لومپکتومی یا ماستکتومی جزئی)، که در آن بخشی از پستان برداشته می‌شود، انجام شود. یا ممکن است کل پستان با  ماستکتومی برداشته شود ، به خصوص اگر نتوان حاشیه بافت طبیعی پستان را با جراحی حفظ پستان خارج کرد. ممکن است پرتودرمانی بعد از جراحی به ناحیه مورد نظر داده شود، به خصوص اگر مشخص نباشد که تمام تومور برداشته شده است.

تومورهای فیلود بدخیم با انواع شایع سرطان پستان متفاوت هستند. احتمال کمتری دارد که به برخی از درمان‌هایی که معمولاً برای سرطان پستان استفاده می‌شود، مانند  هورمون‌درمانی یا داروهای شیمی‌درمانی که معمولاً برای سرطان پستان استفاده می‌شود، پاسخ دهند. تومورهای فیلود که به سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته‌اند، اغلب بیشتر شبیه سارکوم (سرطان‌های بافت نرم) هستند تا سرطان پستان.

گاهی اوقات تومورهای فیلود ممکن است در همان مکان برگردند. به همین دلیل، معمولاً پس از درمان، پیگیری دقیق با معاینات مکرر پستان و آزمایش‌های تصویربرداری توصیه می‌شود.

احتمال ابتلا به سرطان پستان مادام العمر

به طور کلی، میانگین خطر ابتلای یک زن در ایالات متحده به سرطان پستان در طول زندگی خود حدود 13٪ است. این بدان معناست که از هر 8 احتمال ابتلای او به سرطان پستان، 1 است. این همچنین به این معنی است که 7 در 8 احتمال دارد که او هرگز به این بیماری مبتلا نشود.

روند بروز سرطان پستان

در سال های اخیر، میزان بروز 0.5 درصد در سال افزایش یافته است.

روند مرگ و میر ناشی از سرطان پستان

سرطان پستان دومین علت مرگ ناشی از سرطان در زنان است. (فقط سرطان ریه سالانه زنان بیشتری را می کشد.) احتمال مرگ یک زن بر اثر سرطان پستان حدود 1 در 39 (حدود 2.5٪) است.

نرخ مرگ و میر ناشی از سرطان پستان از سال 1989 به طور پیوسته در حال کاهش بوده است و به طور کلی تا سال 2020 به میزان 43 درصد کاهش یافته است. اعتقاد بر این است که کاهش نرخ مرگ و میر ناشی از تشخیص زودهنگام سرطان پستان از طریق غربالگری و افزایش آگاهی و همچنین درمان های بهتر است. با این حال، کاهش در سال های اخیر اندکی کاهش یافته است.

تفاوت بر اساس نژاد و قومیت

برخی از تغییرات سرطان پستان را می توان در گروه های نژادی و قومی مشاهده کرد. مثلا:

• سن متوسط ​​در هنگام تشخیص برای زنان سیاه پوست (60 سال) در مقایسه با زنان سفید پوست 63 ساله کمی جوان تر است.
• زنان سیاه پوست بالاترین میزان مرگ و میر ناشی از سرطان پستان را دارند. تصور می‌شود که این تا حدی به این دلیل است که از هر 5 زن سیاه‌پوست مبتلا به سرطان پستان، 1 نفر به سرطان پستان سه‌گانه منفی مبتلا هستند  – بیش از هر گروه نژادی یا قومی دیگری.
• زنان سیاهپوست در مقایسه با زنان سفیدپوست بیشتر از زنان سفیدپوست در معرض ابتلا به سرطان پستان قبل از 40 سالگی هستند.
• در هر سنی، زنان سیاه پوست بیش از هر نژاد یا گروه قومی دیگری در معرض ابتلا به سرطان پستان هستند.
• زنان سفیدپوست، آسیایی و ساکن جزایر اقیانوس آرام بیشتر از زنان سیاه پوست، اسپانیایی تبار، سرخپوست آمریکایی و بومی آلاسکا در معرض ابتلا به سرطان پستان موضعی هستند.
• زنان ساکن جزایر آسیایی و اقیانوسیه کمترین میزان مرگ و میر ناشی از سرطان پستان را دارند.
• زنان سرخپوست آمریکایی و بومی آلاسکا کمترین میزان ابتلا به سرطان پستان را دارند.

بازماندگان سرطان پستان

در حال حاضر بیش از 4 میلیون نفر از سرطان پستان در ایالات متحده جان سالم به در برده اند. این شامل زنانی می شود که هنوز تحت درمان هستند و کسانی که درمان را کامل کرده اند.

مراقبت حمایتی

مراقبت های حمایتی به بیماران و مراقبان کمک می کند تا علائم سرطان و عوارض جانبی درمان سرطان را مدیریت کنند.